Libros especiais

Hai libros tan enormes que non collen en ningún andel agás o de arriba de todo ao que só se chega con escada e que nunca ten nada enriba, tan lonxilíneos que teñen que lerse con atril ou pulsos fortes, tan eruditos que agora mesmo nin sequera o máis humanista dos humanistas -ou sexa, o poeta Luís Valle- consegue facerlles fronte sen un considerábel desconcerto, tan anticuados que case ninguén se lembra deles nin nas introducións ao “Diccionario filosófico” de Voltaire, tan estraños que forman parte dun proxecto mastodóntico en vinte volumes que tal e como está a situación pinta que non vai poder ser completado ata que o mesmo Voltaire caiga no esquecemento no que xa está o autor, tan particulares que só o católico-xesuíta-calvinista Pierre Bayle os podía escribir, só un profesor arriscado coma Juan Canal os podía editar e só unha especial editorial coma KRK os podía por no prelo, tan históricos que puxeron a semente para que agromasen Montesquieu, Thomas Jefferson, d´Holbach, os Ilustrados e a súa “Enciclopedia”, tan atractivos que entran ganas de cheirar as páxinas, lamber as follas pola parte de abaixo –que non se ve- e aloumiñar coa cinta dourada de punto de lectura, tan rápidos de ler que pode un tomar un té e rematar sen que se quede frío de todo, tan lentos de ler que podería un dedicarlle seis meses ao tomo “A-Afro” e non rematar de seguir os camiños que se bifurcan, tan pegados ao detalle que poden dedicar unha nota á verdadeira idade que tiña Eva cando tivo a Abel e ao seu irmán Seth, tan piadosos que só poden ser escritos por un deísta que semella coñecer a todos os teólogos de Holanda e Francia, tan blasfemos que só os podía escribir un abade, tan vulgares –no sentido filolóxico do termo- que están escritos en francés cando semellante enciclopedia só pode estar en latín ou grego como as patroloxías de Migne, tan extemporáneos que o seu autor rematou os seus días en Rotterdam lambendo as amargas meles do exilio, tan extravagantes que teñen dez veces máis texto nas notas a pé de páxina –o signo do libro intelectual, como sostivo Schwanitz- que no corpo dos artigos, tan dobremente extravagantes que ademais teñen referencias bibliográficas nos laterais que completan o texto e pouco se relacionan coas notas ao pé, tan graficamente traballados que a única maneira de melloralos sería cunha edición facsímil que sería ostentosamente cara, tan de bibliófilo que xustificarían un regreso á edición de libros por subscrición coma se en Francia gobernase o Rei Sol, en España o enfeitizado Carlos II e en Rusia Pedro o Grande, tan caros que a colección final de vinte tomos vai rematar por custar o mesmo que mercar a Espasa de 117 tomos –e mesmo así vai pagar a pena-, tan estrambóticos que ata as gardas e o índice teñen o seu aquel, tan dignos de ser amados que xustifican o fetichismo do que merca para ler e o que merca para poñer nos estantes, tan anacrónicos que cando a miña familia futura atope o que tiña o avó alá enriba ha ter a tentación de actuar coma a ama e a sobriña de Don Quixote, tan insoportábeis que non se deben recomendar a ninguén para non afastalo dese pracer da vida que é ler, tan encantadores que se deben recomendar a todo o mundo para que saiba que houbo un tempo no que o home saíu das tebras no que o sumira Abraham de Ur de Caldea, en fin, tan absolutamente especiais e irrepetibeis que merecen sobradamente que se peche con eles unha tempada lectora, desexándolles de paso un feliz 2012+1.

Un comentario en “Libros especiais”

  1. titolivio Comentó:

    Y además no tienen catedral.

Comentar