O fuxitivo

Para min, “Os versos satánicos” son parte esencial da infancia. Finais dos oitenta, anos convulsos no familiar, cambios de casa e cidade nos que, sempre sucede, quedan atrás moitas cousas. O meu xilófono, xoguetes de miña irmá, un exemplar desa novela. Creo lembrar o volume: tapa de cor oscura (¿azul? ¿verde?) e unha tipografía moi da época, máis de Danielle Steel que de Salman Rushdie. Nunca lle preguntei á miña nai, pero matino que ela foi unha desas persoas que mercou o libro ben pola polémica ben por solidariedade cun home condeado a morte por ese peculiar persoeiro que era o Aiatolá Jomeini. Penso que axiña pasou a formar parte do “Club das 15”, aqueles que mercaron o libro e non pasaron da páxina quince.

Agora Rushdie pon as cartas encol da mesa con “Joseph Anton”, as súas memorias dos anos da fatwa. Penso que, xunto a “Pensar rápido, pensar despacio” de Daniel Kahneman é un dos grandes libros de 2012. Unha lectura áxil, na que o autor británico nado en Mumbai amosa que é tan capaz de atraer pola súa ficción como pola súa capacidade de narrar a historia da que el e os seus son protagonistas (aínda a comezos deste ano Rushdie tivo que suspender unha charla en Jaipur polas amenazas contra a súa vida), cun estilo máis afastado da parábola e que asinaría calquera xornalista: útil e doce, se tomamos verbas de Horacio.

Agora que vén de publicarse un novo número da revista da Facultade de Humanidades, “Evohé”, non podo esquecer as duras críticas que tivemos que soportar os que formabamos parte dela por un relato de temática neonazi. Algúns confundiron ficción e opinión (total, só pasaron vinteseis séculos dende Aristóteles…) e un vicerreitor ameazou con liquidar a publicación. Darío Villanueva, Aguiar e Silva e o exemplo de Rushdie saíron na nosa defensa.
En 1988 un escritor que viña de ser sensación pola súa grande “Midnight´s Children” publicou unha novela na que falaba de expatriados hindús en Inglaterra, na que usaba elementos no realismo máximo e na que o onírico tiña un peso moi grande. Namentres el escribía, a mulacracia iraní era esnaquizada pola guerra contra Irak. As protestas comezaban a ameazar a Jomeini e os iranís leron insulto onde puña ficción. De liberdade de expresión e pensamento nin falamos. Salman Rushdie pasou a ser a segunda persoa máis ameazada do Reino Unido, xusto por baixo da Raíña e por riba de Lady Di. “Joseph Anton” relata o seu sufrimento, o da súa familia, o apoio dos seus amigos, as pequenas vitorias que fixeron que 23 anos despois poda vivir con relativa normalidade. Sempre nunha aséptica terceira persoa, que non resulta pedante aínda que semelle estraño, contemplamos as súas fortalezas intelectuais na defensa das liberdades (agora que moitos pensan que as leis están escritas en pedra en lugar de en papel) e as súas feblezas persoais, que ten o valor de non excusar coa súa circunstancia. Unhas memorias máis completas, nuns anos, quizais servisen para dar nova luz ao seu estraño matrimonio coa bela Padma Lakshmi. Polo de agora disfrutemos destas.

2 Comentarios en “O fuxitivo”

  1. titolivio Comentó:

    Quizás sería más correcto que apareciese el nombre de Alexandre Veiga en lugar del de Villanueva, aunque luzca menos.

  2. admin Comentó:

    Me refería a lo meramente teórico y ficcional. No a la polémica “política”, en la que obviamente ni Darío Villanueva ni Vitor Manuel Aguiar e Silva pintaban nada. De Rushdie ni hablamos. Y, para los cuatro gatos que leen este blog, que quede claro que cuando un par de señores que no tenían muy claro los límites de la libertad de expresión quisieron acabar con el producto intelectual más decente del alumnado del Campus de Lugo, el señor Alexandre Veiga defendió a Evohé a capa y espada. A la revista y a los que de ella formábamos parte.

Comentar