Fútbol e libros (I)

Xa dixen na presentación deste blog que algunhas veces se ía dar a posibilidade de falar nel de baloncesto, pola miña vinculación co Breogán. O que creo que esquecín dicir é que como a outros moitos individuos, tamén me gusta o fútbol, que ademais ten unha relación máis extensa co literario, como amosan os desempeños na portería de Albert Camus ou as odas adicadas a Ferenc Plattko ou Lolo, porteiro do Orihuela, por Rafael Alberti e Miguel Hernández, respectivamente.

Os libros sobre fútbol divídense en tres categorías: técnicos-especializados que non interesan máis que ao que vai buscar neles unha información concreta; os panexíricos, haxiografías sobre o xogador-adestrador do momento que sempre teñen títulos graciosos e rimbombantes (“Cristiano, el devorador de sueños; Messi, el niño que rompió moldes”, aínda que nunca “Best, se tivese sido máis feo non falariamos de Pelé”) e os verdadeiros libros sobre fútbol, normalmente construídos en base a un anecdotario que semella inesgotable en todo aquilo que rodea ao deporte do balón por antonomasia.

En España é difícil que haxa bos libros sobre fútbol. Normalmente os que os escriben son xornalistas e a prensa deste país en canto a deporte se refire é un desastre se facemos excepción de Santiago Segurola, Rubén Uría ou Enric González. Boten unha ollada aos diarios de maior tirada en Madrid e Barcelona e saberán de que falo. Se non, escriban en Google “Sid Lowe spanish press” e verán negro sobre branco como nos ven os mellores xornalistas estranxeiros (Lowe escribe para Sports Illustrated e The Guardian).

Precisamente veño de ler nun anaquiño libre “Historias del Calcio”, de Enric González, corresponsal dun coñecido diario da capital en diversos países, entre eles Italia. O fútbol italiano está rodeado de mitos que abofé que non se dan en España, algo lóxico se temos en conta que o primeiro ministro preside un club, que o máis coñecido industrial (Fiat) preside outro e que un terceiro era, ata a chegada do ínclito José Mourinho, unha versión neroazzura do Atlético de Madrid pero cunha cantidade salvaxe de cartos. Sumemos a isto un panorama político para botarlle de comer á parte, os ultras máis perigosos de Europa (Inglaterra á marxe) e unha historia cun superequipo estrelado contra a capela Superga, outro campión do Scudetto no que a maioría dos xogadores ía armado e unha relixión centrada nun futbolista e persoa tan especial como Maradona.

Enric González víveo e retrátao. Rememora todas estas anécdotas e moitas máis. Ao ser o libro compilación de artigos en ocasións peca de repetitivo, pero nunca está de máis que se fixen na memoria do lector casos coma o de Di Canio no Lazio ou Lucarelli no Livorno. Faio cun punto de reverencia cando fala de artistas do balón coma Totti, con clarividencia á hora de retratar a Luciano Moggi, o home que levou a Segunda a Juventus por amañar partidos, con humor á hora de falar de Gattuso, capaz de agredir hai unhas semanas a un mito do seu propio equipo e de responder con certa retranca “non comecemos insultando ao fútbol” a unha xornalista que o consideraba o mellor xogador dun encontro. O libro é do mellor que se pode encontrar sobre o tema aquí e máis en Italia, unha marabilla. Xa que temos que tragar deporte a todas horas, polo menos mesturémolo nesta ocasión coa lectura.

2 Comentarios en “Fútbol e libros (I)”

  1. januca Comentó:

    Non pensei ver unha crítica como esta sobre un libro de fútbol.
    Un enfoque moi atractivo.

  2. emilio Comentó:

    Noraboa javi. Artigo como todo-los teus, sopesado, documentado. Contigo, a erudición chegou o deporte. Como definirá o mítico Bill Shankly, pai da lenda do Liverpool, “o fútbol e moito más que iso”, e Desmond Morris quedóuse coa definición de “deportistas de campo de pelota”, pero logo produndiza na psicoloxía das diferentes “tribus”. Poesía, literatura, biografías… o fútbol e moito más que iso…

Comentar